Trauchadas transoccitanas

Estapa 48 : Copujòl – La Calm - Velheus

Lemivon — Sat, 19 May 2012 08:38:46 GMT

Trauchada actuala : Fois – Sent Gironç

10/08/11

GR 77

Erau (34)

"À Groix dans le port de l’île

Le vent d’est a triomphé

Il trouble des pas en vide

Il n’y a plus de thoniers

De thoniers

et son souffle s’accompagne

De français aux litanies

Tonnez basques de montagne

Maoris d’Océanie

Tenez bons dans la Bretagne

Tonnez gens d’Occitanie."

Gilles Servat : Les colonies

Sei oblijat de prener mon VTC sur lo sendareu (la D 179 ?) per tornar a Copujòl au despart de la Trauchada. Sus la mapa, es marcada coma una despartementala mas quò es nonmas un chamin de terra plen d'arrodaus mai de crebòs. A daus endrechs, los quites 4/4 l'i podon pas passar.

Començe de laissar los plateus de La Calm de la nautura, un pauc voides, per trobar la toristalha que davalan au país catare (mielh vau catar - per los afars - que jamai !)

En sautar de Copujòl, vese una eoliana pitiòta per tirar l'aiga, pincada dins un prat sec per li botar un pauc de verd amb de l'aiga undergrónda.

En tot pensar a la toponimia de Copujòl (esclarada celta –jòl- e Copu per se liar d'amistat e mai si afinitat :)…sosche qu'aier, era indicada sus una plancarda, la rota boscatiera daus Escampats (route forestière des Escampats). Dins "Cronicas marcianas" de Bradbury ne'n demora mas a la fin, dins la novela darriera, que lo perfum dau Marcians chaplats per la malautia daus òmes, una sensacion de lor presença. Chas nos, una civilisacion milenari es a morir que ne'n restarà mas la toponimia per los "échappés".

Aqui a la Font Seca, una motociclassa bela fonça vers Vielheus, sus la rota d'enquera enquitranada mas la vese leu tornar e mai se plantar que lo menaire me damanda la rota de Pardalhan qu'era pas dins la bona direccion. Son GPS s'a plantat e ieu sei lo brave pieton de servici per li portar secors .

Es content coma Piaron de veire mon ticherte "Macarel", que se, a tanben un blaudon "Macarel", una espingleta occitana mai un pòrta-bagatge "Breizh". Me ditz "adieusiatz" e ieu li torne un "kenavo". Quò es l'United Colors of Occitania de "Macarel" a la Font Seca de Copujòl

Ivon

Campatge : los Ciriers del Jaur : mas quò es pas donat

Las vias priondas de la memòria

Lemivon — Wed, 02 May 2012 21:31:27 GMT

Las vias priondas de la memòria

"…Jamai n’aurai tant de plaser coma de la pera - d’aquela letra – d’aquela pensada – d’aquela ròsa roja lo primier jorn d’estiu – lo signe qu’esperava pas, que me fasia pas enveja, que l’i avia pas quitament pensat. Lo signe tant petit que siaja de l’amor sus la via de la destinada.

Aquí marcas ton pas, penosament ; ta rodau, pas per pas, l’as curada. I a los romegs, l’espinasson mai l’argfueilh.

Es pas ‘cepta, la via de la vita onte segues ta destinada, ont te forças de segre quela vita – sens ben saber, es verai, si era la toa, si prenias ben ton sendaron, si anavas dau bon costat.

Coma saber ? Coma chausir ? La chausida, qui l’auria ? Que si sabias, lo jorn que ven après lo jorn, si coneissias lo mandin que serà lo ser, pas la pena de i anar veire, pas la pena de se levar. Segur t’endurmirias – venhe lo som, petit som-som – durmirias si podias per oblidar lo jorn planier, la via traçada. Eslamparias dessus, que tot çò que te platz quò es de passar delai la romejada, en l’eschaupir, en l’espotir, en la copar fiala per fiala, las mans minjadas d’espinas e lo còr de penas – e bonur !

E bonur a chamin si quauqu’un t’espera qui pòrta una ròsa, una pera, una estiala ! La pita lampa de la lampiròta entre doas fuelhas d’erba, un grun d’amor sus lo chamin.

Zo sabes plan, pertant, aquò ne’s pas l’amor."

Marcela Delpastre

p. 30

Ivon

Estapas 47 : Eusedés de Riòls – Pardalhan – Capujòl

Lemivon — Mon, 12 Mar 2012 22:45:00 GMT

09/08/12

Gr 77

Erau (34)

" Un país, entre doas mars e tres montanhas…"

Claudi Marti

La Trauchada puja sus lo suc e dins lo bòsc, pas tan lonh dau GR, te vise un ostalon betumat. M'apreime, curiós ; quò es enquera un refugi per chaçaires (emb taula mai chaminada) dubert aus randonaires. Amb un biòlet, es escrit sur lo manteu de la chaminada : "Merci aux chasseurs". Ieu, aponde amb lo bois cramat : "Plan mercès aus chaçaires" per aqueu acialador. Coma de costuma eissaje l'acostica en chantar borreias e trobadors e aquí, quò sona coma dins una egleisa.

Puei, sur lo chamin de poja en nautor, mire a l'adrech dins lo debas, la mar nostra amb un estanh davant (quò es l'estanh de Sijan segon la mapa). Òsca per la soa Calandreta que lucha per la coneissença liberatritz contra la non-sabença sectari. E non pas per mon arma, per botar los quauques indians "patoisparlants" dau ranvers, dins lor reserva africana.

Vese tanben la chadena de las montanhas venentas amb lo Canigon ; la seconda après lo Massiu, perque la tresena serà per la Trauchada que ven.

A Pardalhan manque lo GR per Capujòl, desvariat que sei per un tropeu d'ases (nonmas a quatre pautas) en bòrd de rota. Davale d'aiçiá lo pont e tòrne trobar lo GR en passat per una rotòta. Lo Chavalier d'a Pardalhan (d'un filme de mon enfanciá) es vengut a mon ajuda, segur.

Pas gaire d'aiga per l'aumalha e nonmas conducha per tudelàs.

Lo vent, l'aiga destorban lo país, aquí !

"L'aiga de ròcha te farà morir pitiòta

L'aiga de ròcha te farà morir

Te'n chau mesfiar d'aquela aiga d'aquela aiga

Ameras mellhor beure un còp de bon vin"

Un còp de vin engolat, òc ben !

mas la terra n'a ben mestier d'aiga de ròcha o de plueja, tot parier !

Ivon

Estapa 46 : Cól del Saut de Vesoles – Premian – Eusedés de Riòls

Lemivon — Sun, 05 Feb 2012 17:06:50 GMT

08/08/11

Gr 77

Erau (34)

"E de cels de la vila ne mes òm en un prat

Entrò a quatre cents que son ars e cremat

Estièrs dama Girauda qu'an en un potz getat

De pèiras la cubriron dont fo dòls e pecats

Que ja nuls òm del sègle çò sachatz de vertats

Non partirà de lèis entrò o aguès manjat

Cò fo la Santa Crotz de mai, qu'es en estat,

Que fo Lavaurs destruita, si com vos ai contat

La gata apropièron ins el fons del valat

E getant lo pertait e an aitant cavat

Que dedins se rendèron, car son pres e forçat.

Ladoncas fo lo faita aitant grands mortaldat

Qu'entrò la fin del mond, cug que'n sia parlat…"."

Guilhèm de Tudèla Cançon de la Crosada, laisse 68.

En venir sus la Trauchada, me sei aplantat a Castras, una ciutat que coneissiá pas . Au museu Goya, que chau veire de segur per las penturas ibericas, tombei sus una exposicion d'aigas fòrtas de Goya sus los malastres de la guerra. L'i vesem l'invasion de las tropas de Napoleon en Espanha e los chaple dau pòple per la soldatesca francesa. Daus dessenhs terribles sus lo comportament de l'armada francesa (viòles, torturas… ) ; era ben la continuitat revolucionari dau genocidi vendenc breton. La crosada contra los albigés era la debuta d'un chòc de civilisacion entra dos mondes : lo sud de la paraula donada onte lo vaincut pleja lo genolh per se rendre e lo monde nordista que l'i fan pas de quartier.

Quò era "Aus grands chaplaires la patria reconeissenta" de Lois IX, Lois XIV, Napoleon… e come se disiá De Gaulle "la France s'est faite par le sang et par l'épée".

Arribat a Sant Pons per m'acampejar, te l'i vese que los trepadors eran de maubre, sus daus tròçs de plaça tanben. Quò te balha un costat roman.

Amb lo velò, puje d'aiçiá Langlada fer far un anar-venir d'a pès au Saut de Vesoles, mon punt de despart. Ai una brava vusda sus los blocàs de granits e me chau far atencion de pas eslampar sur l'aiga de las niaulas. Per achabar d'arribar amont naut, prene un eschalier longàs de peiras ancian que passava benlèu jos la cascada d'avant lo barratge.Tròbe sus lo Còl un vent d'escòrna-buòus, laidonc davale un pauc dins l'enbas per m'acatar e marendar. Aici l'aiga trantalha entra Tarn per l'Atlantica e una lambada vers la Mar Nòstra. Davale d'aiçiá a Premian per beure mon cafè mas un papet m'entresenha que l'i a nonmas aqui un Cafè e pro lonh, a dubertura aleatoria…Tant pieg !.

M'endralhe per montar a Eucedés en passar per l'ermitatge de Notra Dòmna dels Tresors (Tredos), barrada coma de costuma e amasse quauques calhaus de maubre per mon forn solari empeirat.

"Entre la ribeira e la mar

Ai vist la paloma que duerm

Ai vist la testa a la paloma…"

Ivon

Estapa 45 : Fraisse d'Agot – Còl de la Fontfreja – Còl del Saut de Vesoles

Lemivon — Sun, 08 Jan 2012 19:33:26 GMT

01/07/11

GR 71-7

Eraut (34)

"Dins la cosina tornarmai, la paret del vent pluèg fasiá paret de cistèrna. En lòc de la far lausar aquela paret, coma totes fasiàn alara a Montfranc, lo paure papà, quand bastiguèt, volguèt assajar quicòm mai : faguèt cimentar plan lis, aquela paret, de per defòra, que la pluèja s'embeguèsse pas dins lo ciment. L'estiu, rai ! Masl'ivern !... Lo grand freg, pauc a pauc, traversava tota la paret e demorava claus aquí dedins, que la paret respirava pas brica. L'ivern donc, la condensacion de la cosina se gibrava de per dedins sus la paret que lusissiá de gèl entrò que lo temps adocèsse pro"

Cantalausa : "Sus las dralhas de la vida"

En arribar au lac del Saut de Vesoles, tombei sus un Centre aerat, una bòria anciana, mas viuda per lo moment. Aici, pòde ben visar aquelas parets de lausas au pluviau ; quò es un sistema astucios que la lausa espessa pren la chalor, barra la rota a la plueja mai laissa passar l'aire per eissujar. Segur que d'utilisar dau ciment, quò es mas de la conariá. Lo ciment laissa passa l'aiga dau defòre mas l'empaicha de sautar defòra. Vau mielh la chau naturala que la laissa passar dins tots los costats, tot comptat. Un pensament de mai sus lo progrès (un dich militari a la debuta). L'architectura tradicionala era ben pensada (dins lo derodelament daus secles) qu'avian pas de petròli a desgalhar per la "clime".

En seguent los senhaus blaus, arribe au Còl de la Fontfreja amb un monument pincat en l'onor daus maquisards tuats dins la segonda guerra mondiala.

Aquí, quò bolega tanben contra las eolianas dins lo país ; me trobei sus un chantier coma per far una zòna industriala. Lo GR7 passa au mitan d'aquò ; tot es chavat, los aubres brejats ; de las baracas de chantier, daus enginhs mecanics, d'obriers mai d'engenhaires. Per una rotassa, un aeropòrt ?

En fasent lo blòg, descubriguei qu'era per far un parc d'eolianas grandassas mai que l'i a daus opausants actius contra.

Vertat que viguei lo paisatge parier que dins las videos sus l'extraccion dau saule betumenos mai d'òli de schiste. Aqueu chantier es menat per EDF (reconversion futura ;).

Quò es pas nonmas una question de paisatge ; qu'es totjorn lo centralisme buldòser aplicat a la produccion d'electricitat. Se troban un jorn un autre biais d'utilisar lo vent, mai eficace, restaran aquelas béstias per un Don Quichote avenidor.

Los ancians occitans ;) an laissat de las peiras plantadas (una bela a La Cauna), fichadas, levadas, e d'estatuas-menhirs ; quant de temps damoraran aquelas estatus a tres braç après lor abasida.

"…To see the tiniest things that can mean so much

Like the wonder in a baby's hands and feet

A child dancing in puddles on the street

A kind word that spoken so tenderly

Is better than a symphony

Small is beautiful, small is true

Small is beautiful, small is new

Sometimes it's not about the biggest thing you can do

Because small is beautiful, too…"

Ivon

Estapa 44 : Condominés – Vilalonga – Fraisse d'Agot

Lemivon — Sun, 18 Dec 2011 09:42:45 GMT

30/06/11

Tarn (81) – Erau (34)

GR 653-71

"E coumo en naout Agoùt

Se parlo un fier lengatsé

Per nostre mestré faou

S'ei boutat lo francès (botar defòra, pense ;)

Es per glorifia de l'albre son grand atsé

Qu'a toutsour entendut mensouna lou patès"…

Emile Vincent – "Lou mestré faou"

A Fraisse d'Agot, l'aubre de remarcar es un failhardàs subrebeu de 600 ans qu'a segur força mai auvit lo fier occitan que lo "patés francés". Mas es un fraisse que balhet son nom a la ciutat. Se ditz que Lemosin es l'Occitania celtica per las tradicions (tòrnas, fonts bonas, aubres sacrats, Sents contra las malaudias…). En venir de Provença que l'i trobam un modelonàs d'Olivier e d'Olive dins l'annuari de Marselha e pas gaire d'aubres mai (ma maire era una Olivier, filha d'una Olive, filha d'una Olivier :), quò n'en balha. En Corresa avem los Fraisse , Vernhe/Vernha/Lavernha, Chassanh/Chassanha, Chastanh/Chastanhet/Chastanhòl, Betol, Saléç, Vaisset… (en version francésa) en abonde…soventa-vetz d'origina celta. Aubres totemics de las tribus coma lo vernhe per los Auvernhats e l'olme (Lem celte) per los Lemovices lemosins.

E totjorn segue lo Chamin de Sent Jaume desviat rasi lo lac del Lausas, (amb l'aprobacion de Monsenhor l'Evesque se-os-platz). Lo chamin ancian, benleu per cause de la diga, es passat jos l'aiga e chaudrà ben un milenari per finfinar la via novela. E suspresa ! A Vilalonga una egleisa duberta per los pelegrins mai los autres. La gent son espantats de poder dintrar, se sietar e soschar (una exepcion). Botei un mot de mercejament en occitan.

Passe a costat d'una escura cuberta de penaus. Quò es una especialitat dau pais qu'aissajan de las adobar emb la jovença locala.

A Corniòla per lo prumier còp, auviguei dau monde dins las charrieras, platussar en occitan. Assietats, acialats dau solelh, tres papets que batalhavan…A Cas laisse lo Chamin de St Jaume per empruntar lo GR 71 que las marcas sont esfaçiadas bisardament e ne'n chau segre las marcas blavas en prener la direcion de "Lo Piòch" per achabar d'arribar qu'ieu, ai pas fach la bona piauna e me sei enrotat. Fraisse se carra d'esser flurir de pertot, mas las plantas a flors enfecisson los trepadors e ne'n chau passar sus la rota.

"Per la devesa i a lo tropèl que paissa 

A l’ombra d'un fraisse lo pastre es assietat"

…E lo randonaire pelegrin

s'es assietat a Fraisse,

dins un estanquet au bord d'Agot,

a costat de la toristalha

que se desassedan coma ieu.

Ivon

Estapa 43 : La Bessiera – Murat - Condaminés

Lemivon — Thu, 24 Nov 2011 17:21:29 GMT

29/06/11

Tarn (81)

Rotòtas-chamins-GR 653 (Chamin de Sent Jaume d'Arle)

"Lo molin de Canta-Rana

 Quand a de vent a ges de grana 

Quand a de grana a ges de vent 

Lo molin de Pica-Talent (Vira la mòla quand a de temps)."

Fulbert Cant

A la debuta, a costat de l'egleisa Sent Peire de la Bessiera amb son clochier cubert d'ardesas sus las parets, platusse coma la dòna d'aier que me monstret la soa escura "romana" .

Me parla de la populacion dau vialatge, parròfia anciana que l'i damora mas 4 estajants.

Parlem tanben de l'usatge de l'occitan dins lo país e empleja aqueu mot de bona graciá ; de son òme que parla nonmas occitan coma lo vesin. E ela malurosament lo parla pas gaire, coma las femnas d'Occitania qu'an suventa-vetz laissat la lenga per rason sociala e d'education prioritari (ductar, menar los mainats vers lo progrès…). Me ditz quauquas frasas e parla de l'escòla que l'i ne'n i a, aura ! (un pauc tard per la nòstra lenga :(

Au Burguet prene la charriera per anar vers Murat mas lo chamin s'aplanta (chauliá prener lo sendarel de "Las Torrèlas" un pauc mai lonh) e trauche las pradas e los rius per arribar a Revaliès sus la rota de Murat, puei passe rasis lo Molin de Cantarana que li fredone la chanson qu'aviá auvida chantada bravament per lo Fulbert, i a una eternitat, a la font de Nimes (dejos l'amenlier benlèu).

A la caforcha, tombe sus lo GR 653 (quò fai de temps que me banturle a l'aventura en defòra daus GRs), lo chamin de Sent Jaume que ven d'Arle. Quò es un baloard ben pròpe e ben indicat ; es ben agradiu de se laissar menar mas l'i trobarai gaire de monde (quò es pas la "crowd" de los dau Puei de Velai e de Veselai).

I a fòrças estatuas-menhirs dins lo ranvers. Una bona partida son dins los museus (Fenalha a Rodés per exemple) e aquí son los facsimiles mas e me desvire pas per los veire.

Los responsables dau camping esperavan recuperar l'estatua de lor vialatge ("Los Vidals" de La Cauna) faidit au "Zoo" de Montpelhièr. Aquelas estatuas-menhirs an 5000 ans ; n'i a de pertot en Euròpa e d'aqueu biais subretot dins lo Tarn rasi Avairon.

Los òmes portan un arnes amb un morrau (mot emplejat per destetinar los veders mas tanben per catar la lama de la motosseja, e perque pas per los òmes cuberts…;) de ponhau e las femnas daus coliers e un pendentiu e an de mai de polits tetonets.

Passe a costat de Murat e m'aplante a Condamines, la terra daus dos senhors comunautaristas.

"Lo chamin d'a Sent Jaume

Tres paubres l'an marrit

Van damandar l'aumòrna

A d'un riche chastel

J. Canteloube Tome III

Quò vai ! ai pas marrit lo chamin per lo moment…

Ivon

Camping Lo Clòt a La Cauna

Supercampatge ben amicau per ben minjar e ben duermir.

http://www.pageloisirs.com/le-clot/index.html

"The word ‘clôt’ does mean in the old ‘occitan’ language: place with much water and many sources. (celta : serba, crota, cros…)"

Estapa 42 : Camarès – Pas del Lop - La Bessiera

Lemivon — Sun, 06 Nov 2011 22:57:53 GMT

28/06/11

Aveiron (12) – Tarn (81)

Rotòtas

"Molt desir l'aura dolçana

Lanquand vei los albres florits

E aug' d'ausels grands e petits

Lor chants per vergiers e per plais…"

Arnaud de Tintinhac (ciutat antica que l'i an trobat daus Carnis gallés)

Lo còp passat avia begut un cafè dins l'estanquet dau rugbi ; aquesta còp davant de m'enrotar, prene mon cafè dins lo dau fote mai dubert sus lo defòra. Segur quò es pas la mesma ambiança lai dedins.

Quò es una estapa dins lo vent (après l'aiga) desjà que puje vers l'autura e que l'aiga fara fauta enquera un còp.

Mas que l'aura sera aquela de la discòrda dins lo país.

Apres una montada lonja, arribe finalament au còl "Lo Pas del Lop" per davalar tornar mai dins la valada e tornar pujar puei sus la montanha dau Merdalon.

En arribar au còl davant lo Tarn, vise una plancarda bela escricha en occitan, dins un aubre "GARDAREM LO PAÏS/ÉOLIENNES DEFORA" mai una pitiòta : "merdelou éoliennes" qu'ai compresa en agachar la mapa. Las orsas, los lops mai las eolianas pausan problemas dins las nautors occitanas.

Per aura restan aplantadas ; benleu tròp gròssas per virar dins lo vent mas dins la seguda, la dama de La Bessiera me dirà que son pas d'enquera en servici.

Sei dins lo país d'Ives Roqueta que sa familha ven de Cofoleus.

http://midi-pyrenees.france3.fr/viure-al-pais-occitan-catalan/index.php?page=article&numsite=6392&id_rubrique=6521&id_article=16727

De lonh vese daus contrafòrts sus los ostalas mas son pas de las egleisas romanas nonmas de las granjas especialas que coneissia pas que los coples son daus arcs brisats en peiras. Tanben las parets daus ostaus, au pluviau, son cobertas de placas d'ardesa fixadas amb de las atachas forjadas.

Fai chalor e ai pus d'aiga dins ma bòtja que davale lèu vers La Bessiera (Vessiera per los aulaniers o Bessiera per lo beçaus :)

"How many roads must a man walk down

Before you call him a man? …

The answer is blowin' in the wind "

E òc-es dins lo bufadis dau vent.

Ivon

Estapa 41 : Montanhòl – Silvanès - Camarès

Lemivon — Thu, 20 Oct 2011 09:27:43 GMT

26/05/11

Aveiron (12)

Rotòtas-chamins-sendareus

"Ma musa…de Silvanés, canta los Banhs"

Auguste Rigaud (1760-1835) - "Los Banhs de Silvanés"

Un darrier torn dins lo borg davant de davalar sus l'abadiá de Silvanès per una Rotòta sens veituras. L'egleisa de Montanhòl es bela mas coma de costuma barrada (lo Puech de Dòma es lonh). E i a degun pus dins las charrieras.

Emplisse mas botelha a una font a virador (una remembrança per ieu dau temps passat). Quand l'i aurà pus d'electricitat, tornarem a la manivèla per montar l'aiga mai tanben per los ancians vira-disques , molins a cafè, telefones per lo 22, sanfonhas acosticas, ensaladoiras, dinamos de gòrça, desmarratges de 203 Pijòt (ai ! lo ponhet), ventadors, and so on…

Après la gariga d'aier, torne trobar mos aubres beus. En davalar e per passar lo temps, chante bravament mas cinquantas borréias ( e òc-es, l'acostica chamja seguent los luòcs) mas trobe pas d'escorcieras per arribar directament a l'abadiá.

Au bòrd de l'aiga… daus bastiments abasits. Los Banhs de Silvanès ! era per luchar contra l'esterilitat se ditz... Lo Rigaud, curista libertin, pensava que los monges balhavan ajuda per aver una cura reüssida e per la seguda mai laïca, los banhs eran pas tojorn ben deisseparats.

Pòde pas dintrar per visar (sei curiós) que quò es tot plen d'amianta qu'an sonhat d'un costat e malautejat de l'autre. A Silvanès (n'i a pus de bòscs) beve mon cafè dau temps que lo "waiter" me ditz qu'a jamai botar las piadas dins l'abadiá mai ieu tanpauc que vòle pas paiar per dintrar dins una egleisa.

Me'n vau vers Camarès (en prener au Galhac d'aquí, a drecha lo chamin vers La Jassa per junher lo PR sus lo suquet e davalar sus Camarès lo vielh). Trauche Dordon (Dordonha ;) sus un pont vielh medeviau per arribar a la mia veitura en visar un imatge brave d'un papet que permena doas bicas amb un bridon, dins las charrieras.

Deman passe dins lo Tarn.

Ivon

Estapa 40 : Fondamenta – Montanhòl

Lemivon — Thu, 22 Sep 2011 21:29:59 GMT

25/05/11

Aveiron (12)

Rotòtas-chamins-sendareus

Sem montanhòls, n’avem l’independença

 L’avem, l’avem e mai la gardarem

S'i a pas de rei en França

N’autres i renharem!"

Chant pirenenc

Après un bon cafè nòrdiste, engulhe la trauchada per la riba a man mança de Sòrga. La rota traucha la via farrada Besièrs-Neusargues (enquera en servici mas per quant de temps ?).

Sem pus sus lo causse de la Talhada que los aubres (fraisses, beçaus, faus son beus ) e i a d'aiga per se molhar lo Tichèrte. Pas de GR per anar vers Montanhòl mas, per lo moment, de las rotas acialadas ben plasentas a la broa de l'aiga : quò es coma una forest vierja a costat dau plateu. E ne'n profeche davant de tornar vers Montagnòl.

Passe sus lo pont Sant Maurici que sembla un pont medeviau mas es dau secle XVIII. Curios ! aquí i a daus triangles per se gandir sus lo dos costats dau pont (per los de l'Edat Mejana, nonmas dau costat de l'amont per escartar lo bois que davalava) ; apondut aicí benleu en cas de tsunami se l'aiga torna montar de la mar ;)

E que l'i a mai de monde per laissar passar los charretons. Mas pensi qu'era tanben per la rationalitat e la simetria.

Que la borgesia revolutionari volia tirar tots los empaichaments ancians au commerci ("patois", "supertition", "religion"). Pensavan a l'egalitat (pas una testa que despassa…) mas subretot a la rentabilitat financièra qu'an donnat un jorn non trabalhat per decada en luòc d'un per setmana. Sens oblidar tot parier que la Mariana era occitana.

Los chamins pujan ves Montanhòl mas sus lo plateu amb la quita bossòla quò es complicat d'anar drech que los fossats beus barran lo passatge.

L'i a maitot una estatua-menhir (peire levada) sus la comuna que ne'n parlarai pus tard devers Lacauna.

Tombe per astre sus un sendareu que davala vers Laval e trobe la rota per achabar d'arribar dins lo borg pincat.

Sem montanhòls, n’avem l’independença…

lala lala lala lala lala la

Ivon