Estapa 46 : Cól del Saut de Vesoles – Premian – Eusedés de Riòls
08/08/11
Gr 77
Erau (34)
"E de cels de la vila ne mes òm en un prat
Entrò a quatre cents que son ars e cremat
Estièrs dama Girauda qu'an en un potz getat
De pèiras la cubriron dont fo dòls e pecats
Que ja nuls òm del sègle çò sachatz de vertats
Non partirà de lèis entrò o aguès manjat
Cò fo la Santa Crotz de mai, qu'es en estat,
Que fo Lavaurs destruita, si com vos ai contat
La gata apropièron ins el fons del valat
E getant lo pertait e an aitant cavat
Que dedins se rendèron, car son pres e forçat.
Ladoncas fo lo faita aitant grands mortaldat
Qu'entrò la fin del mond, cug que'n sia parlat…"."
Guilhèm de Tudèla Cançon de la Crosada, laisse 68.
En venir sus la Trauchada, me sei aplantat a Castras, una ciutat que coneissiá pas . Au museu Goya, que chau veire de segur per las penturas ibericas, tombei sus una exposicion d'aigas fòrtas de Goya sus los malastres de la guerra.
L'i vesem l'invasion de las tropas de Napoleon en Espanha e los chaple dau pòple per la soldatesca francesa. Daus dessenhs terribles sus lo comportament de l'armada francesa (viòles, torturas… ) ; era ben la continuitat revolucionari dau genocidi vendenc breton. La crosada contra los albigés era la debuta d'un chòc de civilisacion entra dos mondes : lo sud de la paraula donada onte lo vaincut pleja lo genolh per se rendre e lo monde nordista que l'i fan pas de quartier.
Quò era "Aus grands chaplaires la patria reconeissenta" de Lois IX, Lois XIV, Napoleon… e come se disiá De Gaulle "la France s'est faite par le sang et par l'épée".
Arribat a Sant Pons per m'acampejar, te l'i vese que los trepadors eran de maubre, sus daus tròçs de plaça tanben. Quò te balha un costat roman.
Amb lo velò, puje d'aiçiá Langlada fer far un anar-venir d'a pès au Saut de Vesoles, mon punt de despart. Ai una brava vusda sus los blocàs de granits e me chau far atencion de pas eslampar sur l'aiga de las niaulas. Per achabar d'arribar amont naut, prene un eschalier longàs de peiras ancian que passava benlèu jos la cascada d'avant lo barratge.
Tròbe sus lo Còl un vent d'escòrna-buòus, laidonc davale un pauc dins l'enbas per m'acatar e marendar. Aici l'aiga trantalha entra Tarn per l'Atlantica e una lambada vers la Mar Nòstra. Davale d'aiçiá a Premian per beure mon cafè mas un papet m'entresenha que l'i a nonmas aqui un Cafè e pro lonh, a dubertura aleatoria…Tant pieg !.
M'endralhe per montar a Eucedés en passar per l'ermitatge de Notra Dòmna dels Tresors (Tredos), barrada coma de costuma e amasse quauques calhaus de maubre per mon forn solari empeirat.
"Entre la ribeira e la mar
Ai vist la paloma que duerm
Ai vist la testa a la paloma…"
Ivon
Estapa 45 : Fraisse d'Agot – Còl de la Fontfreja – Còl del Saut de Vesoles
01/07/11
GR 71-7
Eraut (34)
"Dins la cosina tornarmai, la paret del vent pluèg fasiá paret de cistèrna. En lòc de la far lausar aquela paret, coma totes fasiàn alara a Montfranc, lo paure papà, quand bastiguèt, volguèt assajar quicòm mai : faguèt cimentar plan lis, aquela paret, de per defòra, que la pluèja s'embeguèsse pas dins lo ciment. L'estiu, rai ! Masl'ivern !... Lo grand freg, pauc a pauc, traversava tota la paret e demorava claus aquí dedins, que la paret respirava pas brica. L'ivern donc, la condensacion de la cosina se gibrava de per dedins sus la paret que lusissiá de gèl entrò que lo temps adocèsse pro"
Cantalausa : "Sus las dralhas de la vida"
En arribar au lac del Saut de Vesoles, tombei sus un Centre aerat, una bòria anciana, mas viuda per lo moment. Aici, pòde ben visar aquelas parets de lausas au pluviau ; quò es un sistema astucios que la lausa espessa pren la 
chalor, barra la rota a la plueja mai laissa passar l'aire per eissujar. Segur que d'utilisar dau ciment, quò es mas de la conariá. Lo ciment laissa passa l'aiga dau defòre mas l'empaicha de sautar defòra. Vau mielh la chau naturala que la laissa passar dins tots los costats, tot comptat. Un pensament de mai sus lo progrès (un dich militari a la debuta). L'architectura tradicionala era ben pensada (dins lo derodelament daus secles) qu'avian pas de petròli a desgalhar per la "clime".
En seguent los senhaus blaus, arribe au Còl de la Fontfreja amb un monument pincat en l'onor daus maquisards tuats dins la segonda guerra mondiala.
Aquí, quò bolega tanben contra las eolianas dins lo país ; me trobei sus un chantier coma per far una zòna industriala. Lo GR7 passa au mitan d'aquò ; tot es chavat, los aubres brejats ; de las baracas de chantier, daus enginhs mecanics, d'obriers mai d'engenhaires. Per una rotassa, un aeropòrt ?
En fasent lo blòg, descubriguei qu'era per far un parc d'eolianas grandassas mai que l'i a daus opausants actius contra.
Vertat que viguei lo paisatge parier que dins las videos sus l'extraccion dau saule betumenos mai d'òli de schiste. Aqueu chantier es menat per EDF (reconversion futura ;).
Quò es pas nonmas una question de paisatge ; qu'es totjorn lo centralisme buldòser aplicat a la produccion d'electricitat. Se troban un jorn un autre biais d'utilisar lo vent, mai eficace, restaran aquelas béstias per un Don Quichote avenidor.
Los ancians occitans ;) an laissat de las peiras plantadas (una bela a La Cauna), fichadas, levadas, e d'estatuas-menhirs ; quant de temps damoraran aquelas estatus a tres braç après lor abasida.
"…To see the tiniest things that can mean so much
Like the wonder in a baby's hands and feet
A child dancing in puddles on the street
A kind word that spoken so tenderly
Is better than a symphony
Small is beautiful, small is true
Small is beautiful, small is new
Sometimes it's not about the biggest thing you can do
Because small is beautiful, too…"
Ivon
Estapa 44 : Condominés – Vilalonga – Fraisse d'Agot
30/06/11
Tarn (81) – Erau (34)
GR 653-71
"E coumo en naout Agoùt
Se parlo un fier lengatsé
Per nostre mestré faou
S'ei boutat lo francès (botar defòra, pense ;)
Es per glorifia de l'albre son grand atsé
Qu'a toutsour entendut mensouna lou patès"…
Emile Vincent – "Lou mestré faou"
A Fraisse d'Agot, l'aubre de remarcar es un failhardàs subrebeu de 600 ans qu'a segur força mai auvit lo fier occitan que lo "patés francés". Mas es un fraisse que balhet son nom a la ciutat. Se ditz que Lemosin es l'Occitania celtica per las tradicions (tòrnas, fonts bonas, aubres sacrats, Sents contra las malaudias…). En venir de Provença que l'i trobam un modelonàs d'Olivier e d'Olive dins l'annuari de Marselha e pas gaire d'aubres mai (ma maire era una Olivier, filha d'una Olive, filha d'una Olivier :), quò n'en balha. En Corresa avem los Fraisse , Vernhe/Vernha/Lavernha, Chassanh/Chassanha, Chastanh/Chastanhet/Chastanhòl, Betol, Saléç, Vaisset… (en version francésa) en abonde…soventa-vetz d'origina celta. Aubres totemics de las tribus coma lo vernhe per los Auvernhats e l'olme (Lem celte) per los Lemovices lemosins.
E totjorn segue lo Chamin de Sent Jaume desviat rasi lo lac del Lausas, (amb l'aprobacion de Monsenhor l'Evesque se-os-platz). Lo chamin ancian, benleu per cause de la diga, es passat jos l'aiga e chaudrà ben un milenari per finfinar la via novela. E suspresa ! A Vilalonga una egleisa duberta per los pelegrins mai los autres. La gent son espantats de poder dintrar, se sietar e soschar (una exepcion). Botei un mot de mercejament en occitan.
Passe a costat d'una escura cuberta de penaus. Quò es una especialitat dau pais qu'aissajan de las adobar emb la jovença locala.
A Corniòla per lo prumier còp, auviguei dau monde dins las charrieras, platussar en occitan. Assietats, acialats dau solelh, tres papets que batalhavan…A Cas laisse lo Chamin de St Jaume per empruntar lo GR 71 que las marcas sont esfaçiadas bisardament e ne'n chau segre las marcas blavas en prener la direcion de "Lo Piòch" per achabar d'arribar qu'ieu, ai pas fach la bona piauna e me sei enrotat. Fraisse se carra d'esser flurir de pertot, mas las plantas a flors enfecisson los trepadors e ne'n chau passar sus la rota.
"Per la devesa i a lo tropèl que paissa
A l’ombra d'un fraisse lo pastre es assietat"
…E lo randonaire pelegrin
s'es assietat a Fraisse,
dins un estanquet au bord d'Agot,
a costat de la toristalha
que se desassedan coma ieu.
Ivon
Estapa 43 : La Bessiera – Murat - Condaminés
29/06/11
Tarn (81)
Rotòtas-chamins-GR 653 (Chamin de Sent Jaume d'Arle)
"Lo molin de Canta-Rana
Quand a de vent a ges de grana
Quand a de grana a ges de vent
Lo molin de Pica-Talent (Vira la mòla quand a de temps)."
Fulbert Cant
A la debuta, a costat de l'egleisa Sent Peire de la Bessiera amb son clochier cubert d'ardesas sus las parets, platusse coma la dòna d'aier que me monstret la soa escura "romana" .
Me parla de la populacion dau vialatge, parròfia anciana que l'i damora mas 4 estajants.
Parlem tanben de l'usatge de l'occitan dins lo país e empleja aqueu mot de bona graciá ; de son òme que parla nonmas occitan coma lo vesin. E ela malurosament lo parla pas gaire, coma las femnas d'Occitania qu'an suventa-vetz laissat la lenga per rason sociala e d'education prioritari (ductar, menar los mainats vers lo progrès…). Me ditz quauquas frasas e parla de l'escòla que l'i ne'n i a, aura ! (un pauc tard per la nòstra lenga :(
Au Burguet prene la charriera per anar vers Murat mas lo chamin s'aplanta (chauliá prener lo sendarel de "Las Torrèlas" un pauc mai lonh) e trauche las pradas e los rius per arribar a Revaliès sus la rota de Murat, puei passe rasis lo Molin de Cantarana que li fredone la chanson qu'aviá auvida chantada bravament per lo Fulbert, i a una eternitat, a la font de Nimes (dejos l'amenlier benlèu).
A la caforcha, tombe sus lo GR 653 (quò fai de temps que me banturle a l'aventura en defòra daus GRs), lo chamin de Sent Jaume que ven d'Arle. Quò es un baloard ben pròpe e ben indicat ; es ben agradiu de se laissar menar mas l'i trobarai gaire de monde (quò es pas la "crowd" de los dau Puei de Velai e de Veselai).
I a fòrças estatuas-menhirs dins lo ranvers. Una bona partida son dins los museus (Fenalha a Rodés per exemple) e aquí son los facsimiles mas e me desvire pas per los veire.
Los responsables dau camping esperavan recuperar l'estatua de lor vialatge ("Los Vidals" de La Cauna) faidit au "Zoo" de Montpelhièr.
Aquelas estatuas-menhirs an 5000 ans ; n'i a de pertot en Euròpa e d'aqueu biais subretot dins lo Tarn rasi Avairon.
Los òmes portan un arnes amb un morrau (mot emplejat per destetinar los veders mas tanben per catar la lama de la motosseja, e perque pas per los òmes cuberts…;) de ponhau e las femnas daus coliers e un pendentiu e an de mai de polits tetonets.
Passe a costat de Murat e m'aplante a Condamines, la terra daus dos senhors comunautaristas.
"Lo chamin d'a Sent Jaume 
Tres paubres l'an marrit
Van damandar l'aumòrna
A d'un riche chastel
J. Canteloube Tome III
Quò vai ! ai pas marrit lo chamin per lo moment…
Ivon
Camping Lo Clòt a La Cauna
Supercampatge ben amicau per ben minjar e ben duermir.
http://www.pageloisirs.com/le-clot/index.html
"The word ‘clôt’ does mean in the old ‘occitan’ language: place with much water and many sources. (celta : serba, crota, cros…)"
Estapa 42 : Camarès – Pas del Lop - La Bessiera
28/06/11
Aveiron (12) – Tarn (81)
Rotòtas
"Molt desir l'aura dolçana
Lanquand vei los albres florits
E aug' d'ausels grands e petits
Lor chants per vergiers e per plais…"
Arnaud de Tintinhac (ciutat antica que l'i an trobat daus Carnis gallés) 
Lo còp passat avia begut un cafè dins l'estanquet dau rugbi ; aquesta còp davant de m'enrotar, prene mon cafè dins lo dau fote mai dubert sus lo defòra. Segur quò es pas la mesma ambiança lai dedins.
Quò es una estapa dins lo vent (après l'aiga) desjà que puje vers l'autura e que l'aiga fara fauta enquera un còp.
Mas que l'aura sera aquela de la discòrda dins lo país.
Apres una montada lonja, arribe finalament au còl "Lo Pas del Lop" per davalar tornar mai dins la valada e tornar pujar puei sus la montanha dau Merdalon.
En arribar au còl davant lo Tarn, vise una plancarda bela escricha en occitan, dins un aubre "GARDAREM LO PAÏS/ÉOLIENNES DEFORA" mai una pitiòta : "merdelou éoliennes" qu'ai compresa en agachar la mapa.
Las orsas, los lops mai las eolianas pausan problemas dins las nautors occitanas.
Per aura restan aplantadas ; benleu tròp gròssas per virar dins lo vent mas dins la seguda, la dama de La Bessiera me dirà que son pas d'enquera en servici.
Sei dins lo país d'Ives Roqueta que sa familha ven de Cofoleus.
De lonh vese daus contrafòrts sus los ostalas mas son pas de las egleisas romanas nonmas de las granjas especialas que coneissia pas que los coples son daus arcs brisats en peiras. 
Tanben las parets daus ostaus, au pluviau, son cobertas de placas d'ardesa fixadas amb de las atachas forjadas.
Fai chalor e ai pus d'aiga dins ma bòtja que davale lèu vers La Bessiera (Vessiera per los aulaniers o Bessiera per lo beçaus :)
"How many roads must a man walk down
Before you call him a man? …
The answer is blowin' in the wind "
E òc-es dins lo bufadis dau vent.
Ivon
Estapa 41 : Montanhòl – Silvanès - Camarès
26/05/11
Aveiron (12)
Rotòtas-chamins-sendareus
"Ma musa…de Silvanés, canta los Banhs"
Auguste Rigaud (1760-1835) - "Los Banhs de Silvanés"
Un darrier torn dins lo borg davant de davalar sus l'abadiá de Silvanès per una Rotòta sens veituras. L'egleisa de Montanhòl es bela mas coma de costuma barrada (lo Puech de Dòma es lonh). E i a degun pus dins las charrieras.
Emplisse mas botelha a una font a virador (una remembrança per ieu dau temps passat). Quand l'i aurà pus d'electricitat, tornarem a la manivèla per montar l'aiga mai tanben per los ancians vira-disques , molins a cafè, telefones per lo 22
, sanfonhas acosticas, ensaladoiras, dinamos de gòrça, desmarratges de 203 Pijòt (ai ! lo ponhet), ventadors, and so on…
Après la gariga d'aier, torne trobar mos aubres beus. En davalar e per passar lo temps, chante bravament mas cinquantas borréias ( e òc-es, l'acostica chamja seguent los luòcs) mas trobe pas d'escorcieras per arribar directament a l'abadiá.
Au bòrd de l'aiga… daus bastiments abasits. Los Banhs de Silvanès ! era per luchar contra l'esterilitat se ditz... Lo Rigaud, curista libertin, pensava que los monges balhavan ajuda per aver una cura reüssida e per la seguda mai laïca, los banhs eran pas tojorn ben deisseparats.
Pòde pas dintrar per visar (sei curiós) que quò es tot plen d'amianta qu'an sonhat d'un costat e malautejat de l'autre. A Silvanès (n'i a pus de bòscs) beve mon cafè dau temps que lo "waiter" me ditz qu'a jamai botar las piadas dins l'abadiá mai ieu tanpauc que vòle pas paiar per dintrar dins una egleisa.
Me'n vau vers Camarès (en prener au Galhac d'aquí, a drecha lo chamin vers La Jassa per junher lo PR sus lo suquet e davalar sus Camarès lo vielh). Trauche Dordon (Dordonha ;) sus un pont vielh medeviau per arribar a la mia veitura en visar un imatge brave d'un papet que permena doas bicas amb un bridon, dins las charrieras.
Deman passe dins lo Tarn.
Ivon
Estapa 40 : Fondamenta – Montanhòl
25/05/11
Aveiron (12)
Rotòtas-chamins-sendareus
Sem montanhòls, n’avem l’independença
L’avem, l’avem e mai la gardarem
S'i a pas de rei en França
N’autres i renharem!"
Chant pirenenc
Après un bon cafè nòrdiste, engulhe la trauchada per la riba a man mança de Sòrga. La rota traucha la via farrada Besièrs-Neusargues (enquera en servici mas per quant de temps ?).
Sem pus sus lo causse de la Talhada que los aubres (fraisses, beçaus, faus son beus ) e i a d'aiga per se molhar lo Tichèrte. Pas de GR per anar vers Montanhòl mas, per lo moment, de las rotas acialadas ben plasentas a la broa de l'aiga : quò es coma una forest vierja a costat dau plateu. E ne'n profeche davant de tornar vers Montagnòl.
Passe sus lo pont Sant Maurici que sembla un pont medeviau mas es dau secle XVIII. Curios ! aquí i a daus triangles per se gandir sus lo dos costats dau pont (per los de l'Edat Mejana, nonmas dau costat de l'amont per escartar lo bois que davalava) ; apondut aicí benleu en cas de tsunami se l'aiga torna montar de la mar ;)
E que l'i a mai de monde per laissar passar los charretons. Mas pensi qu'era tanben per la rationalitat e la simetria.
Que la borgesia revolutionari volia tirar tots los empaichaments ancians au commerci ("patois", "supertition", "religion"). Pensavan a l'egalitat (pas una testa que despassa…) mas subretot a la rentabilitat financièra qu'an donnat un jorn non trabalhat per decada en luòc d'un per setmana. Sens oblidar tot parier que la Mariana era occitana.
Los chamins pujan ves Montanhòl mas sus lo plateu amb la quita bossòla quò es complicat d'anar drech que los fossats beus barran lo passatge.
L'i a maitot una estatua-menhir (peire levada) sus la comuna que ne'n parlarai pus tard devers Lacauna.
Tombe per astre sus un sendareu que davala vers Laval e trobe la rota per achabar d'arribar dins lo borg pincat.
Sem montanhòls, n’avem l’independença…
lala lala lala lala lala la
Ivon
Estapa 39 : La Pesada - Mas Rainal - Fondamenta
24/05/11
Aveiron (12)
GR 71 C – sendarel - chamin
"PESADO, PEISSADO (lim.), PESEGADO, PESAGADO (l), PEIADO (rh.), PIADO (m.), PEADO(nic), PEAIO (a.), PEA (d.), (rom. pezada, cat. petjada, esp. pisada, port. pegada, it. pedata), s. f. Trace, empreinte de pied, vestige, v. penado, petado, piado; foulée, piste, v. boul, pèd, pèu ; t. de manège, pesade; piétain, maladie des brebis, v. pesagno. Pesado d'escalié, giron d'une marche d'escalier ; segre la pesado, suivre la trace ; ié faudrié beisa li pesado, on devrait baiser l'empreinte de ses pas ; li pesado, las pesados (l.), dépressions demi-circulaires qu'on rencontre sur le rocher, à Minerve (Hérault) et dans la Valmasque (Vaucluse) : le peuple y voit l'empreinte des sabots de l'ânesse de la Sainte Vierge.
Sus li pesado di proufèto.
J. AUBERT."
TDF F.Mistral
La pesada era una talha medeviala sus lo gran per autorisar lo passatge (una móda de peatge ) e aquí La Pesada es a un crosament de rota (aura es l'autostrada, la "mainroad").
Enquera una estapa plaçada dins l'eime de l'aiga. Per un lemosin, aqueu país sens tróp d'aiga emb sa vegetacion de garriga es fórça despaïsant. Segur que plóu beucóp en Corresa lo pais verd, mas tot aquó frotja ben tot parier. De veire los rius secs, las róchas, los aubres de mens de dos metre per s'assolombrar quo balha set. Se ditz que lo Lemosin es l'Occitania celtique que l'i a de las fonts bonas los aubres sacrats totemics lo culte daus mórts mai… l'aiga dau ponent.
Puei monte sus lo Plateu de Guilhaumard (Plateau de Guilhaumard) e lo canton de La Talhada (La Taillade). Dins las lavonhas damora pas gaire d'aiga per la volhas. L'aiga s'escond dejos terra (a Mas Rainal riala la font resorgenta de la Sorga). N'i a mas d'aiga per lo monde e per los bestiaus e non pas per los fadars perforaires.
Coma de costuma me vire per una pita chapelada au mont Aigoal lai-lonh.
Sei coma dins un filme. Sei lo pesonatge principau cadrat per lo meteire en scèna. Coneisse la debuta e la fin resta de descobrir. Los personnatges de rescontra son los segons róles que me parlan e me veiran plus (normalament ;).
Laisse lo GR que se'n vai vers Cornus amb sa tropelada de randonaires e trobe un sendarel que vai directament a Fondamenta (pauc marcat per endrech).
A Fondamenta rasis Sorga, l'ostalaria dau Nórd es ben avenha per m'abeurar. 
Ivon
- Campatge de l'Ospitalet dau Larzac entra rota e autostrada ;
pas gaire de monde e l'i sei ben.
Estapa 38 : Sòrbs – La Cubertoirada - La Pesada
23/05/11
Erau (34) - Aveiron (12)
Rotòta – GR 71 – 71C
"Le Larzac restera,
notre terre servira à la vie
des moutons, pas de canons,
jamais nous ne partirons,
De gré, de force,
nous garderons le Larzac...
Gardarem lo Larzac !"
Chants daus manifestaires contra lo camp militar
En arribat sus lo Larzac, aquela chançon me balha quauque marteu en testa.
Venguei manifestar aquí en 73 e 74. Per ieu aquel endrech es ligat a la musica occitana tradicionala. A la debuta dins lo movement fòlc, jogave de las musicas cajuns , quebequesas, bretonas (en francès !) puei dins un festenal, auviguei Alan Stivel chantar en breton e començei de migrar dins ma testa. A un estand occitan ( me semble tanben que l'i veguei Bodon emb son berret) pausei la question dau "perqué pas ?" lo fòlc en occitan… mas dau temps de Martí eran mau visdas las chançons "tutut pan pan" per los occitanistas. Crompei lo 45 torns de Martí (a Paris !) amb la chançon "Perqué m'an pas dich a l'escòla" que me remembrave que per lo Bac sus lo formulari d'inscripcion, l'i avia una opcion provençau que ieu, sabia pas qu'era una lenga (de l'occitan ;). Coma los amics, jogavam de la musica dins las charrieras per se far de sòus. Chantave una chançon trad en provencau e la gent content balhavan fòrça moneda ; l'occitan era profiechos per gasanhar la soa vita :)
Au Luc, lo Bòsc sacrat (lucus) amb un Priorat vengut "Chambra d'òste", lo sendareu per junher La Cubertoirada es barrat per lo "farmer" d'aquí. Quò es per un elevatge de segur mas deve far un desvirada per la rota per ganhar lo GR. L'argent public de las subvencions que permet de crompar los chamins, deu pas esser utilisat per empaichar lo public de se permenar dins la natura tot parier.
Marende sus la riba de La Virenca e non pas "à l'insu de mon plein gré". Totjorn daus calhaus nonmas (pas d'aiga) mas l'endrech es freg e ben solombrat jos los faus beus. Lo GR sec longtemps lo liech dau riu (sec) puei puja ver la Cobertoirada jos lo solelh.
A l'entrada de la Cobertoirada (la font coberta ?) m'engulhe dins la pòrta medeviala per dintrar. Sus una placa, un texte explicatiu en mai d'una lenga es tanben en occitan ; amb la possibilitat d'escotar las entresenhas amb lo casque… òsca ! Urosament un estanquet ben plaçat m'espera ; laidonc me pague una glaça amb ma cervesa costumiera.
Quo es lo trintrin abituau de las peiras vielhas, daus boticons de suvenirs, mai daus toristas a badar, los uelhs en l'aer. Quò es complicat per sautar defòra que l'i a nonmas doas pòrtas ; trobe la surtida per la d'entrada ; una trapela vertadiera per tirar los sòus. Per un sendareu pitiòt passe dejos l'autostrada (aquela dau pont famos de Milhau) e arribe a La Pesada per me pesar...
"ops ! me pausar".
Ivon
Estapa 37 : Vissec - Sòrbs
11/05/11
Gard (30) Erau (34)
Rotòta
"Bonas gens que per aissi passatz
Pregatz Dieu per los trespassatz"
Una placa sus una paret de Vissec
Veiquí una estapa pitiòta que m'aplantei lèu per anar veire de la familha sus lo Larsac. Marende a costat daus calhaus de la Vis sus un emplaçament amenatjat per los toristas e los randonaires . Daus uns s'endralhan vers las gòrjas de la Vis e ieu puje vers Sòrbs sus lo plateu.
Fai chalor… Un bon endrech per botar una centrala solara, aqueu pais ! E los aubres son tròp pitits per s'assolombrar en trotar sus la rota. Secha que secharas sus la ròcha… mas quò es pas l'erm de Gòbi tot parier !
I a daus ostaus mas pas gaire de monde (amb un estajant au km2 ne'n chau quatre per far una belòta ;).
Passe devant lo chastelas de Sòrbs per tornar trobar ma veitura sus una placeta.
L'i es pincada una crotz genta (la crotz dau chasteu) amb un Crist baròque (me sembla), e la Verja de l'autre costat (vita e mòrt liadas). Òc plan ! es de 1717. Trobe beucòp de crotz sus la trauchada, suventas vetz aus caforchas - de las latinas, solaras (dins un ceucle), en peira, en fer e vielhas de l'Edat Mejana d'aiciá lo secle XIX. Las caforchas son daus endrechs dangieros que mai d'una via o d'una vita (vi"t"a) l'i son possiblas e çò ditz la gent de mon país, lo diable l'i nos pòt esperar. 
Aquò me platz, las crotz de caforchas.
Ivon
